Hoofdstuk 7                                  Bestuur van de GVS

Democratie

De organisatie van een geldvrije maatschappij zou het beste af zijn als er ÚÚn man of vrouw zo intelligent, praktisch is en weinig corrupt is dat hij of zij de samenleving alleen kan besturen. We moeten er echter van uitgaan dat zo'n persoon niet bestaat omdat de geschiedenis heeft aangetoond dat mensen hun macht misbruiken. Pas wanneer duizend jaar achtereen is gebleken dat machtsmisbruik van de aardbodem is verdwenen kan een nobele alleenheerser worden aangewezen, maar ook dan moeten er enkele voorzorgsmaatregelen worden genomen die voorkomen dat de alleenheerser zijn of haar macht misbruikt. Daarom is een groep mensen die gekozen worden door de rest van de bewoners van een maatschappij vooralsnog de meest praktische oplossing. Democratie blijft het beste middel om een samenleving te besturen zolang er nog geen beter alternatief is uitgevonden. Maar het is een goed streven om wel een ander, beter bestuurstelsel te ontwikkelen. Daarvoor is het nodig mensen zeer hoog op te leiden. De opleiding is nodig om de mensen die gekozen worden zo goed mogelijk hun werk te kunnen laten en zodat de mensen die op hen stemmen een zo een goed mogelijke democratische keuze maken. Natuurlijk is het ook een heldere zaak dat goed opgeleide mensen op elk terrein van de samenleving beter inzetbaar zijn dan slecht opgeleiden. Op alle mogelijke manieren moeten we als maatschappij ervoor zorgen dat mensen alsmaar geleerder en intelligenter worden. De generatie die na een andere generatie komt moet nog geleerder en nog intelligenter zijn. Dat is de enige manier om vooruitgang in een samenleving te bewerkstelligen; vooruitgang betekent dat mens en maatschappij evolueren naar hogere niveaus. Vooruitgang is de toename in welzijn en intelligentie voor de mens als geheel en ieder mens in het bijzonder. Mochten er bijvoorbeeld gevangenissen nodig zijn, dan moeten deze als scholen, vakmanschapopleidingen en universiteiten worden ingericht. De GVS moet zich realiseren dat bewoners nooit uitgeleerd raken. Opleiding in zoveel mogelijk takken van vakmanschap en wetenschap is een nadrukkelijke voorwaarde voor het goed functioneren van de GVS. Er mag geen kennis verborgen zijn, zoals in de kapitalistische maatschappij. Kennis als machtsfactor moet zo eerlijk en gelijkelijk mogelijk over iedereen worden verdeeld. Alle wetenschappelijke onderzoeken die tot nu toe zijn gehouden moeten in openbare archieven voor iedereen toegankelijk zijn. Er mogen in de GVS geen instituten bestaan die er gesloten archieven op nahouden. Het Vaticaan heeft een archief wat al 2000 jaar slechts voor enkele ingewijden volledig open staat. Ook dit archief moet voor iedereen vrijelijk ter beschikking staan. Het is een goed streven als iedere bewoner van de GVS slimmer, intelligenter en veelzijdiger is dan een willekeurige wetenschapper die in het kapitalistische systeem werkt. Alle onderzoeken die bedrijven hebben verricht moeten geopenbaard worden. Geheime inlichtingendiensten zijn in de GVS een overbodig instituut. Het moet bij ieder mens bekend zijn wat en wie er op welke manier is onderzocht door de geheime diensten in de kapitalistische wereld. De verspreiding van kennis, informatie en wetenschap moet zo helder en vrij zijn dat huidige politici en directeuren er verlegen van worden.

Enthousiast leren

Scholen wereldwijd moeten zich erop richten dat leerlingen zelf op zoek gaan naar kennis. Het is door onderzoeken van pedagogen bekend dat mensen het snelste en effectiefste leren als ze zelfontdekkend leren. Het is ook logisch dat als je bedenkt dat men graag iets over een onderwerp wilt weten, je daar enthousiast over wordt en op deze manier sneller leert. Enthousiasme is een essentiŰle drijfveer voor mensen om te leren. Dit wordt echter nog niet serieus toegepast in een kapitalistisch onderwijssysteem. Leerlingen moeten de beschikking krijgen over alle mogelijke vormen van leerstof en ze moeten methoden aangereikt krijgen hoe een wetenschap kan worden onderzocht. Als samenleving moeten we er ons niet bij neerleggen dat sommige mensen minder goed leren. Al het mogelijke dient in werking te worden gesteld om iedereen zo geleerd mogelijk te maken. Natuurlijk is er een bepaalde basiskennis die door leraren moet worden overgedragen. Deze leraren moeten zorgvuldig worden uitgekozen want een goede leraar kan enthousiasme opwekken bij mensen. Een grote oorzaak van het falen van het kapitalistische-democratische onderwijssysteem zijn de leraren zelf die chagrijnig hun lessen opdreunen. Deze moeten ogenblikkelijk van hun taak worden ontheven en vervangen worden door goede leraren die mensen enthousiast maken om zoveel mogelijk kennis en kunde te vergaren. De slechte leraren moeten opnieuw naar school, ook al zijn dat er misschien veel meer dan goede leraren. In een kapitalistische democratie vallen er weinig verwijten op het persoonlijke vlak te geven aan slechte leraren. Dat komt doordat het bijna onmogelijk is niet moedeloos en terneergeslagen te worden door de algehele onderwijsverslechtering waarvan men getuige is. Deze negatieve houding van leraren is van bovenaf opzettelijk opgelegd met het doel om leerlingen niet leergierig te maken. Als een baby geboren wordt is het leergierig tot de leeftijd van een jaar of 8, 9. Daarna leert het op school in een kapitalistische-democratische maatschappij de leergierigheid af. Deze trend is alom zichtbaar en er zijn slechts weinige leerlingen die zich aan de onderwijsmalaise kunnen onttrekken.

Kinderopvang

In de GVS zijn leraren de belangrijkste beroepsgroep, en moeten we zeer hoge eisen stellen aan het vak van leraar. Het beroep leraar wordt alleen uitgevoerd door de allerslimste mensen. Aangezien kinderen tot hun zesde levensjaar erg veel leren, moeten we de kinderen in deze leeftijdsgroep extra aandacht geven door de allerbeste leraren en leraressen in te zetten om deze kinderen te verzorgen. Wanneer kinderen op jonge leeftijd goede begeleiding krijgen dan is het belangrijkste deel van de opvoeding al gedaan en zullen er vrijwel geen problemen komen met leerlingen op latere leeftijd. Omdat de ouders 10 tot 20 uur werken in de GVS is deze kinderopvang door wijze mensen nodig. Kinderen moeten beginnen met het leren van zingen en dansen omdat ze zich daarmee leren uiten met geest en lichaam. Vanaf hun 4e, 5e kan een kind beginnen met leren lezen en schrijven. Vanaf hun 8e of 9e kan er begonnen met meer ingewikkelde dingen zoals aardrijkskunde, rekenen en muziekinstrumenten bespelen. Wanneer een kind uit zich zelf dingen eerder wilt leren mag niemand daartoe een strobreed in de weg leggen. Kinderen mogen nooit 'blijven zitten' en een jaar overdoen. Het onderwijssysteem moet zo ingericht zijn dat er geen plaats is voor doubleren. Wat wel kan is dat een leraar of lerares tussentijds uit de functie ontheven wordt. Deze ontheffing is wel bedoeld als tijdelijk en de persoon in kwestie krijgt allerlei begeleiding om het vak weer zo snel mogelijk uit te voeren. Aangezien de werkdruk in een GVS lager ligt door een kortere werkweek wordt de stress waarmee leraren vaak kampen kleiner en zal dat ten goede komen aan het onderwijs.

Scholing stopt niet

Het onderwijs houdt nooit op. Vanaf 21 jaar kunnen mensen beginnen met werken, maar dat wordt dan gecombineerd met scholing. Het aantal uur dat een persoon door maatschappelijke activiteiten in beslag wordt genomen verschilt per leeftijdsgroep. Dit omdat jonge mensen meer scholing nodig hebben, een goede basis om te starten, zodat ze op latere leeftijd, rond het 30e levensjaar zich in vrijheid kunnen ontwikkelen door de mogelijkheid te krijgen naast hun 20-urige werkweek zelfstandig werkzaamheden uit te voeren. Vanaf het zesde jaar gaat men naar school. Net als een werkweek duurt een onderwijsweek 20 uur. Er zijn echter nog 20 uur die worden besteed aan lichamelijke opvoeding en kunsten. Kunstbeoefening zoals zingen, dansen, musiceren, schilderen, beeldhouwen, enzovoort worden allemaal onder begeleiding van leraren uitgevoerd. De schoolweek duurt tot het 21e levensjaar 40 uur. Rond het 21e levensjaar is een mooi beginpunt om het arbeidsleven te betreden. Wanneer men wilt door studeren, dan werkt men toch 5 uur per week om maatschappelijke ervaring op te doen. Men kan beginnen met werken vanaf hun 26, maar op hun 30e moet het studietijdperk afgerond zijn. Studenten hebben dus 10 jaar studietijd, maar werken wel 5 uur per week. In de eerste 5 arbeidsjaren van een bewoner van de GVS wordt dit gecombineerd met onderwijs. Een werkweek duurt maximaal 20 uur. De scholing duurt dan 10 uur.

Tot het 26e levensjaar is men 30 uur per week door maatschappelijke activiteiten in beslag genomen. Daarna begint men met de werkweek van maximaal 20 uur. Men doet alleen werk wat men leuk vindt. Als iemand naast zijn werk wil blijven doorleren dan moet dat gefaciliteerd, gestimuleerd en begeleid worden door aparte leraren. Mensen die hun arbeidsjaren erop hebben zitten kunnen op vrijwillige basis worden ingezet extra ondersteuning aan scholen te geven. Maar ze mogen er ook voor kiezen zelf in de schoolbanken plaats te nemen. Mensen moeten over het algemeen zo intelligent worden dat ze in alle vrijheid keuzes kunnen maken, zonder dat men er voor kiest anderen te hinderen.

Verbod op reclame

Reclame is het benaderen van mensen met het doel hun keuze te be´nvloeden en zou derhalve principieel verboden moeten zijn. Als een product goed is en noodzakelijk voor mensen dan verkoopt het zichzelf zonder reclame. Door de wildgroei van allerlei vormen van reclame in een maatschappij worden mensen wijs gemaakt dat ze pas echt slim zijn als men dit of dat product koopt. Vooral de commercials op tv zijn niet onschadelijk voor mensen maar ook de enorme kwantiteit waarmee de maatschappij wordt overspoeld met reclame-uitingen zijn schadelijk voor de vrijheid van de mens en het bewustzijn van de mens. Elk mens op deze kapitalistische wereld krijgt een bombardement van reclame over zich heen, en samen als maatschappij staan we elkaar toe om in ons denken en handelen be´nvloed te worden door de roep van kleine en grote bedrijven toch vooral zich te verbinden met een product. Deze verbinding is soms rationeel maar veel vaker op emotionele basis.

Massamedia

In de dictatoriale samenlevingen van de vorige eeuw in Europa en AziŰ zie je dat mensen door middel van luidsprekers overal in de straten werden aangesproken met teksten die het gevoel moesten meegeven dat op de best mogelijke manier leefde als men aan bepaalde voorwaarden voldeed. De dictators hoefden hierdoor niet alleen met geweld hun macht te consolideren maar hadden met de mogelijkheden van de massamedia nieuwe psychologische trucs in handen waarmee mensen kunnen worden be´nvloed. Deze trucs worden niet alleen door dictators gebruikt maar ook door politici in kapitalistische democratieŰn. De opkomst van de radio en televisie werden overal in de wereld door regeringen ge´nitieerd met als doel mensen vertrouwen te geven in het beleid. Via deze middelen hoeft men niet op straat te worden aangesproken; men haalt de televisie en radio, die in feite voortdurend boodschappen van kapitalistische idealen prediken of propaganda van regeringen en bedrijven vertolken, zelf in huis. De essentie van de psychologische truc is om de mensen het gevoel te geven dat ze in vrijheid leven, maar dan wel binnen de kaders die van bovenaf gewenst zijn. Veder is er de sterke truc van de informatieverspreiding terwijl het tv-kijken op zich de hersenactiviteit verminderd. Hierdoor is men minder kritisch naar wat het bewegende beeld vertelt.

Psychologische bombardementen

Het woord Propaganda heeft een nare bijsmaak voor veel mensen en wordt daarom niet in positieve zin gebruikt. De techniek om mensen via psychologische bombardementen te sturen is na de tweede wereldoorlog dermate verfijnd dat veel mensen het niet door hebben dat ze in een maatschappij leven waarin vrijheid slechts een woord is. Mensen denken dat vrijheid hebben inhoudt dat men vrij is om te kopen wat in de winkels ligt. Deze keuzevrijheid is niet wat er ooit door allerlei prÚ-kapitalistische filosofen wordt bedoeld met vrijheid. Vrijheid is niet: je eigen merken kiezen. In vrijheid leven betekent eerder kunnen nadenken los van overtuigingen van anderen. Reclame-uitingen proberen je op allerlei manieren te overtuigen dat het beter is om een bepaald product te kopen en beknotten daarmee ieders individuele keuzevrijheid.

Herhaling

De truc van de herhaling waardoor we langs de weg op billboards, in kranten en tijdschriften, op gevels van gebouwen, op radio en tv, in treinen, trams en bussen, op de buitenkant van vrachtwagens en auto's en veel meer plekken, met reclame van een bepaalde overtuiging worden bewust gemaakt heeft een hypnotiserend effect op mensen. Veel mensen kunnen niet anders reageren dan naar een winkel lopen en het geafficheerde product nuttigen. In onze huidige kapitalistische samenleving vertellen we elkaar dat we door ons persoonlijke koopgedrag onze individualiteit uitdrukken. Het enige wat we in werkelijkheid laten zien is dat we onder hypnose leven en niet de vrijheid bezitten om ons daaraan te onttrekken.

Eten en Drinken

Neem het voorbeeld van eten en drinken. Om van voedsel te leven heb je granen, fruit, noten en groente nodig. Een paar boterhammen per maaltijd is genoeg, helemaal in combinatie met wat fruit. 's Avonds kun je aardappelen of rijst eten met allerlei seizoensgroentes en op basis van meel en water kun je een sausje erbij maken. Dit eten kun je aanvullen met allerlei lekkernijen als eieren, kaas, noten en paddenstoelen. Tot voor kort, zeg 100 jaar terug, aten de meeste mensen op deze manier. Ook nu nog is dat de goedkoopste manier en er is niets mis mee. Toch verlaten veel mensen onder de invloed  van reclame dit voedselconsumptiepatroon. Sauzen worden bijna niet meer zelf gemaakt maar kant-en-klaar uit een fles of pakje gekocht. De supermarkten liggen tegenwoordig vol met magnetronmaaltijden. Alhoewel er weinig mensen zijn die ze lekker vinden, wordt het toch verkocht omdat het lekker makkelijk is. Dat wil zeggen het kost weinig tijd om te bereiden. Er zijn talloze ketens van fast  food-bedrijven waar ondermaatse etenswaar wordt verkocht. De meeste van deze bedrijven richten hun reclame op kinderen zodat deze gaan vragen of ze niet naar die fast foodgelegenheid mogen komen. De ouders geven uiteraard graag toe want wie wil nu niet het beste voor zijn kind? Zo wordt een gezin gevuld met producten die de naam voedsel onwaardig zijn aangezien ze weinig voedingsstoffen bevatten. Door de kinderen vertrouwd te maken met deze vorm van eetcultuur zullen ze op latere leeftijd geneigd zijn deze gang naar frituurproducten te blijven vertonen. Er is weinig vrijheid te bespeuren in deze handelingen, eerder het omgekeerde vind plaats. Een maaltijd nuttigen bij een fast foodketen is namelijk veel duurder dan thuis een voedzame maaltijd maken. Men moet in de kapitalistische maatschappij voor elke cent werken dus mensen die regelmatig naar een fast food keten gaan ketenen zich verder steviger aan het arbeidsleven. Men zou er ook voor kunnen kiezen om vrije tijd op te nemen in plaats van arbeid. Vrije tijdsbestedingen verhogen het welzijn. Maar ook de recreatie is in een kapitalistische maatschappij volgens de bedrijfsfilosofieŰn waarmee onze geest wordt verdoofd niet goed mogelijk zonder geld uit te geven. Een andere reden waarom het eten van maaltijden die ontdaan zijn van voedingsstoffen duurder is, is het feit dat men sneller ziek wordt als ongezond gegeten wordt. Men geeft op den duur meer geld uit aan medicijnen en doktersbezoek.

Geestelijke Be´nvloeding

Een maatschappij zonder reclame geeft mensen vrijheid om te beslissen wat men daadwerkelijk wil, zonder het psychologische duw- en trekwerk wat bedrijven verrichten ten aanzien van de mens. Als iemand in de supermarkt staat dan ziet deze zelf wel alle producten in een supermarkt liggen en kan zelf bepalen wat hij of zij wilt kopen. Het gevaar is ook groot dat we te licht denken over deze materie maar de reclame van bedrijven heeft een hele sterke invloed op mensen in hun denken en hun gedrag. In feite laten we door het toestaan van steeds meer bombastische en pompeuze reclame-uitingen de mensheid over aan een experiment waarvan men het einde niet kent. In plaats van zelf een onderscheidingsvermogen te ontwikkelen gedragen mensen zich zoals ze dat voorgeschoteld krijgen via de reclame. Een sluikse manier van reclame is de sponsoring; in vrijwel alle films worden producten gesponsord. Hierdoor kopen we de kleding die op dat moment gepropageerd wordt en de nieuwe auto's die vertoond worden en schaffen we de gadgets uit de films aan. Veel films zijn eigenlijk een grote reclamespot om een verhaal heen. Op televisie zien we ook dat vrijwel alle actuele programma's kledingsponsors hebben. Bekende mensen doen eraan mee door af en toe te noemen welk merk kleding ze dragen, waar ze cosmetische operaties hebben laten uitvoeren of welke methode ze gebruiken om hun haar te transplanteren. Dat zulke feiten als nieuwsitems worden gezien is op zich al vrij triest. Dat veel mensen vatbaar hiervoor zijn betekent niet dat hun intelligentie sterk is afgenomen alhoewel die gedachte voor mensen die nog kracht over hebben om na te denken verleidelijk is, het betekent dat mensen onder de hypnose leven dat dergelijke excessen tot de normale gang van zaken behoren. In feite is het allemaal propaganda door bedrijven. De overheid is er meer voor de bedrijven dan voor de mensen en faciliteert de bedrijven in het uiten van het propagandistisch materiaal waarmee menselijke geesten be´nvloed worden. Een handige bijkomstigheid voor de overheid is dat als mensen zich bezig houden met de propaganda verhalen van de bedrijven, en veel naar winkels toelopen om hun van boven af gecreŰerde behoeftes te stillen, men zichzelf dwingt hard te werken en men niet nadenkt over de maatschappij waarin we leven waardoor men niet in opstand komt.

Logo

Aan het hanteren van logo's wat bedrijven doorgaans doen ligt een psychisch mechanisme ten grondslag. Voortdurende herhaling prent ieder brein in wat achter een logo schuil gaat. De roep van bedrijven is om als mens je beter te voelen door het consumeren van een artikel of soort eten. De mooiere wereld die je voorgeschoteld krijgt in menig commercial of advertentie gaat altijd gepaard met het tonen van een logo. Dit heeft als doel dat het brein de behoefte krijgt om reeds wanneer iemand een logo ziet direct als ware het met zijn instinct de roep van de bedrijven te gehoorzamen. Het gebruik van logo┤s dient dus in een transitieperiode tot een minimum beperkt te blijven. Niet alleen reclame moet verboden worden maar ook het hoog boven een pand uittorenen van logo┤s. Logo's kennen vaak ook een magische kracht waardoor men be´nvloed wordt.

Sponsoring

We kunnen ervan uitgaan dat bedrijven in een transitieperiode van alles zullen verzinnen om zichzelf in stand te houden. Als het ene verboden wordt dan probeert men natuurlijk iets anders. Zo zal men zich gaan storten op sponsoring van met name sporten, media en allerlei actiegroepen. Wat de sport betreft, voor commerciŰle sportclubs is in een geldvrij land geen plek. Sport kan dus niet meer professioneel beoefend worden. Dat lijkt misschien heel erg voor alle betrokkenen maar het is zelfs voor de sporter beter. Een topsporter in een kapitalistische maatschappij traint zijn lichaam onevenredig veel in verhouding tot zijn geest wat uiteindelijk ongezond is. Het lichaam uitputten ter vergroting van het eergevoel is geen gezonde bezigheid. Medici in de kapitalistische wereld is het al lang geleden opgevallen dat topsporters aanmerkelijk korter leven dan andere mensen. Het betreft hier dus niet de recreatieve sport, die vrijwel zonder uitzondering wel erg gezond is om te bedrijven. Topsport mag dan een maatschappelijke functie hebben in een kapitalistische samenleving maar of dit een eerlijke functie betreft ten opzichte van de bewoners van een land is maar de vraag. Niet zelden worden de sportprestaties van mensen in een land breed uitgemeten terwijl de werkelijke problemen onaangeroerd blijven. Sporters hebben hiermee een grote afleidingsfunctie die ten goede komt aan de zittende macht. Wie de topsport in de voormalig Oostbloklanden heeft bekeken weet hoe dat werkt. In de overige landen van de wereld werkt het natuurlijk precies zo als in het Oostblok is gebeurd, alhoewel politici de bevolking daarover onwetend wenst te houden. In een transitieland is het dus verstandig de maatregel te nemen dat alleen amateursporters aan internationale wedstrijden mogen deelnemen, want het helemaal uitsluiten van deze wedstrijden gaat ook weer te ver. Men moet mensen de vrijheid gunnen zijn talent met anderen te delen. In het geval van Nederland is het niet uitgesloten dat een amateurvoetbal elftal kanshebber blijft op de wereldtitel omdat Nederlanders erg veel talent voor dit spelletje blijken te hebben. Een andere grote sport in Nederland is schaatsen en wie is er nou niet gecharmeerd van helden als Erben Wennemars en Evert van Benthum die hun wedstrijden wonnen tussen het melken van de koeien door.

Transitieland

Wat de media betreft kunnen we moeilijk teleur gesteld zijn als het aantal magazines, tijdschriften en dagbladen verdwijnt doordat er geen sponsors meer te vinden zijn. Hetgeen dat geschreven wordt om snel op de oud papierberg te verdwijnen is het blijkbaar niet waard om twee keer te lezen. In principe moet er een grote persvrijheid zijn want iedereen moet zijn inzichten kunnen delen met anderen. In een kapitalistische samenleving is er maar gedeeltelijke persvrijheid want media die berichten publiceren die een sponsor niet zint zal geen sponsor -of advertentiegeld krijgen waardoor desbetreffend medium snel zal verdwijnen wegens te hoge productiekosten. Er moet een manier worden gevonden waardoor mensen hun meningen kunnen delen. Het internet is misschien een goede oplossing. Overigens kan ook via internet geld worden verdiend aan het schrijven van artikelen en hoe dat geregeld moet worden in een transitieperiode van een land daarover kunnen mensen nog veel van gedachten wisselen. In ieder geval is het helemaal niet de bedoeling om bankrekeningen op te heffen dus het kan zelfs zo zijn dat werkzaamheden via het internet in een transitieland worden uitbetaald door kapitalistische bedrijven uit een ander land. Zulke schijnbare paradoxen zijn gemakkelijk oplosbaar als we iedereen de vrijheid gunnen om geld te verdienen als daar bij een persoon behoefte aan bestaat. Bovendien moeten we in een transitieperiode er rekening mee houden dat mensen op bezoek willen gaan van een transitieland naar een kapitalistisch land hetzij voor familiebezoek, hetzij voor vakantie hetzij om te werken of ongeacht welke reden. Een transiteilandbewoner heeft uiteraard geld nodig om zich in een kapitalistisch land te kunnen bewegen.

Nut

Een groot voordeel in het afschaffen van reclame is dat alle mensen die in de reclamebusiness werkzaam zijn vanaf het verbod werk kunnen doen wat de maatschappij en de mensen die erin leven baat. In plaats van dat ze verleidingstechnieken optimaliseren om producten aan te schaffen kan deze beroepsgroep nuttig werk verrichten. Er zijn erg veel mensen werkzaam in de reclamewereld, waardoor alleen het afschaffen van deze beroepsgroep een ontlasting betekent van de werkdruk van de overige mensen. Hierdoor zal de werkweek qua aantal uur dalen waardoor de vrijheid van iedereen toeneemt.

Vrijheidsberoving

Allerlei reclame-uitingen kunnen worden tentoon gesteld in musea. Dit heeft buiten recreatieve doelen ook educatieve doelen. De samenleving kan dan leren aan haar leden hoe vroeger mensen werden misleid door bedrijven. De verleidingstechnieken kunnen wetenschappelijk onderzocht worden door te analyseren welke methoden werden gebruikt om mensen tot het kopen van producten aan te sporen. De faculteit psychologie, die in een geldloze samenleving kan worden opgeheven kan worden ontmaskerd als een onderzoeksinstituut wat zich voornamelijk ten doel heeft gesteld om het gedrag en denken dusdanig te be´nvloeden dat mensen zich uitsloven om te werken en verslaafd raken aan het kopen van producten. De functie van deze musea zijn vergelijkbaar met de functie van het mensen onderwijzen over de gevaren van het fascisme. Wat vrijheidsberoving betreft ontlopen het fascisme en het kapitalisme elkaar niet veel. Ook wat geweld betreft zijn de twee samenlevingsvormen vergelijkbaar, zij het dat fascisme meer uitblonk in fysiek geweld en het kapitalisme veel psychisch geweld gebruikt.

Modieuze kleding achterhaald

Bedrijven verzinnen van alles om mensen hun geld uit de zak te kloppen. Een extreem voorbeeld is de mode. Modebewustzijn is een woord door reclamemakers is uitgevonden en het lijkt net alsof de modebewuste mens zich gewaar is van een trend waardoor hij een streepje voor heeft op andere mensen. Iemand zou blij moeten worden van het dragen van zo nieuw mogelijke kleren. Vooral de aandeelhouders van bedrijven zijn hiermee erg tevreden. Via ingenieuze verleidingstechnieken worden veel mensen ervan doordrongen dat ze Ĺbijĺ moeten blijven door minstens elke maand nieuwe modeartikelen aan te schaffen.

Merkgek

Elk jaar schotelen de media ons voor dat we andere kleren moeten kopen omdat de kleren van vorig jaar 'niet meer kunnen'. Dat terwijl de meeste kleren ruim 10 jaar mee gaan. Waarom trappen we daar massaal in? Het antwoord is niet eenvoudig te doorzien. Maar het werkt als volgt: de bedrijven willen dat iedereen denkt dat hij zijn individualiteit en persoonlijkheid kan ontwikkelen en uiten door het kopen van producten. Het wordt als gezond gezien als je merkvast inkoopt. Door het kijken van een tv-programma, het dragen van bepaalde kleren en het eten van specifieke merkproducten geven de bedrijven middels reclame-uitingen weer dat je een bijzonder en uniek persoon bent. In feite is dat onzin want we zijn allemaal toch al wel verschillend, ook al zouden we geen producten kopen. Het werkelijke verschil in wie je bent zit in je denken en gedrag. Maar als je dat zou inzien dan zou je waarschijnlijk een stuk minder vaak de behoefte hebben te gaan winkelen. Dus zulke waarheden zul je niet snel horen op radio en televisie.

Trots

Sommige jongeren zijn er trots op dat ze 50 paar schoenen hebben van 200 euro per stuk. Dat is natuurlijk hun goed recht maar de trots zal bij de directeur van de schoenenproducent nog groter zijn dat hij mensen zo ver heeft gekregen om zich zo te gedragen. Het is niet geheel ondenkbaar dat dezelfde jongere op latere leeftijd zijn gedrag als enigszins buitensporig zal betitelen. In de kapitalistische maatschappij worden mensen gek gemaakt. De gekte wordt tot heersende norm verheven. Maar niet iedereen is hier natuurlijk even vatbaar voor. Het zijn vooral jongeren die makkelijk be´nvloedbaar zijn omdat ze nog op zoek zijn naar hoe de wereld precies in mekaar zit. Wat de ouderen wel valt te verwijten is dat we jongeren aan de willekeur van bedrijven overdragen zodat het geluk wordt gezocht in het dragen van dure merkkleren. Het blijkt hieruit dat de maatschappij als geheel niet in staat is waarden mee te geven van een meer intelligente orde. In de kapitalistische samenleving moet iedereen het maar zelf uitvinden hoe de wereld draait.

Schijn

Hoe de schijn wordt hoog gehouden dat men elk jaar, of liever nog elke maand nieuwe kleren moet kopen is bij nader inzien een kenmerk van uiterste kortzichtigheid. Wanneer men foto's, tv-beelden of filmbeelden van een paar jaar terug in de tijdschriften ziet dan valt pas echt goed op hoe ridicuul het is om aan de mode mee te doen. Men verbaast zich erover hoe men er toen bijliep. Maar men liep er toen ook bij zoals de mode dat voorschreef. Wie een klein beetje nadenkt zal inzien dat men over een paar jaar erg verbaasd is over hoe men er NU bij loopt. In plaats van te grinniken om hoe mensen er vroeger uitzagen zou het van meer intelligentie getuigen om het hele verschijnsel mode en kledingtrends te negeren.  

Modebewustzijn

Dat de jongeren geheel worden overgeleverd aan enkele winstbeluste aandeelhouders, want daar komt het in feite op neer, is niet echt een teken van vooruitgang maar van achteruitgang in maatschappelijke ontwikkeling. De jeugd wordt gezien als groep mensen waar een enorme hoeveelheid winst uit valt te behalen. Allerlei media doen aan het verschijnsel mee door mensen als modebewust te labelen als ze veel geld voor hun kleren hebben uitgegeven. De buitenkant van een mens wordt erg belangrijk gevonden. Als je de aftiteling van vrijwel alle tv-programma's leest dan zie je dat kledingbedrijven grote sponsors zijn. Het is dus niet toevallig dat via media de jongeren 'modebewust' worden gemaakt. Een modebewuste jongere zal veel kleding kopen en er hard voor moeten werken. Zo worden de bedrijven en de overheid blij gemaakt omdat winst en belastingen binnen stromen.

Reclame

Het gaat zo ver met het verschijnsel mode dat een bepaald kledingstuk soms na enkele maanden alweer 'echt niet kan'. Een drager van dat kledingstuk wordt meewarig aangekeken, terwijl het een korte tijd ervoor nog erg 'hip' was. Jongeren worden wijs gemaakt dat het altijd zo is geweest dat de modetrends bepalen wat iemand draagt. Wanneer net als tabaksreclame ook kledingreclame en sponsoring wordt verboden zou er een gezondere situatie ontstaan want er bestaan natuurlijk mooie kleren die door de jaren heen mooi blijven, tijdloos zijn. Een voorbeeld daarvan is de spijkerbroek. Sommige modellen worden al tientallen jaren gedragen. Zo kunnen er nog talloze kledingstukken worden gemaakt van goede kwaliteit zodat je niet elk maand opnieuw naar de klerenwinkels hoeft te lopen. De jongeren met schoenen ter waarde van een half jaar salaris hoeven zichzelf niet helemaal krom te werken voor spullen die een paar maanden later lelijk worden gevonden.

naar hoofdstuk 8

terug naar begin

word to html converter html help workshop This Web Page Created with PageBreeze Free Website Builder  chm editor perl editor ide